Wanneer je je beseft dat herinneringen echt zijn
Ontstaat er ruimte
Voorzichtig wandel je, stap voor stap,
Het pad van herstel
Dit schreef ik jaren geleden en het gaf mij ruimte om verder te groeien naar herstel.
Jarenlang ben ik op zoek geweest naar wie ik was en wie ik wilde zijn. Ik wilde diegene die men van mij verwachte te zijn, voldoen aan de verwachting van de ander, dat was mijn doel, daar stemde ik de volgende stap op af. Wanneer ik daaraan voldeed, dan zou ik iemand zijn die het waard was om lief te hebben, iemand die lief kon hebben.
Jarenlang heb ik alles op alles gezet om hieraan te voldoen, te voldoen aan… Totdat mijn leven werd stilgezet, ik kon niet verder, dit pad kon ik niet verder bewandelen. Ik kon niet meer, ik kon niet voldoen aan de verwachting van de ander, mijn lijf zei stop, tot hier en niet verder.
Ik stond op een kruispunt, wat ga ik kiezen: Zorgen voor fysiek herstel in de hoop de gevolgde route te kunnen vervolgen, of kiezen voor een andere route?
Het pad van de verwachting van de ander?
Of het pad van het mogen zijn wie ik ben?
Met mijn blik ophoog gericht kies ik voor het onbekende pad, om op ontdekkingsreis te gaan naar mijn route, mijn pad.
Het werd tijd om onder ogen te komen wie ik ben, wat mij gevormd heeft. Achterom kijken om weer vooruit te kunnen gaan, herkennen, erkennen. Om ruimte te geven aan wat lang verborgen bleef, ruimte om te leren ademen in wat ik heb meegedragen. Voorzichtig elke stap een stukje meer richting mijn herstel.
Herstel vraagt geen haast, maar nodigt mij uit om te luisteren naar mijn eigen verhaal, om te ontdekken wie ik was geworden. Soms aarzelend, soms moedig maar wel in beweging. Langzaam werd mijn route zichtbaar, om nu keuzes te maken om mijn pad te lopen, op mijn wijze, op mijn tempo.
Ik ontdekte iets van mijzelf terug, hoe ik bedoeld ben, om zo steeds meer te worden wie ik ben.
