Van die metalen autootjes… sterk, simpel en onverwoestbaar.
Deze autootjes komen uit mijn jeugd.
Misschien herken je ze wel.
Metalen, stevig, konden tegen een stootje.
Ze reden overal, over tafels, door het zand, tegen muren aan… en toch gingen ze weer verder.
Toen ik ze laatst terugzag, kwamen er herinneringen boven.
Aan vroeger.
En eigenlijk ook aan de weg van toen naar nu.
Want eerlijk is eerlijk:
die weg liep ook niet altijd soepel.
Soms hobbelig.
Soms even vastlopen.
En toch… steeds weer een stukje verder.
Misschien is dat wel hoe het leven gaat.
Niet perfect recht, maar wel in beweging.
Iedereen komt onderweg hobbels tegen, soms klein, soms groot genoeg om je stil te zetten. Juist op die momenten helpt het om samen te kijken naar wat er speelt. Verandering begint vaak klein, maar er is altijd een weg vooruit.
Wat uit jouw jeugd roept bij jou herinneringen op?
Welke “weg” heb jij al afgelegd?
Waar ben jij nu onderweg naartoe?
